അതൊരു തണുത്ത പകല് ആയിരിന്നു....ജനുവരി പതിമൂന്ന്...ലോകം മുഴുവന് സന്തോഷിക്കുനനതായി തോന്നി....എന്റെ ബന്ധുക്കള്,സുഹൃത്തുക്കള്...കാരണം ഞാനിന്നെന്റെ ജന്മനാട് വിടും...സ്വപ്നങ്ങള് സത്യമാക്കുന്ന നാട്ടിലേക്ക്....ആസ്ത്രേലിയ...രാത്രി ഒന്പതു മണിക്കാണ് ഫ്ലൈറ്റ്..നെടുമ്പാശ്ശേരിയില് നിന്ന്..
ജനുവരി പതിമൂന്ന്....അന്ന് രാവിലെ കിടക്കയില് നിന്നെനീക്കാന് വല്ലാത്ത മടി...എന്റെ മുറിയില് ഇനി ഒരു രാത്രി ഇല്ല...നാളെ മുതല് എന്റെ ശൂന്യത മാത്രമായിരിക്കും ആ മുറിയില്..ഞാന് സ്നേഹിച്ച എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട തലയിണ,പുതപ്പ്,എനിക്കിഷ്ട്ടപ്പെട്ട മണമുള്ള എന്റെ കിടക്ക....എല്ലാം എന്റെ...വല്ലാത്ത ഒരു സ്വാര്ഥത തോന്നുന്നു...ഇതെല്ലാം എനിക്ക് നഷ്ടമാകും...കുറെ പുതിയ കിടക്കവിരിയും മറ്റും വാങ്ങിയിരിന്നു...ഇന്നലെ മുഴുവന് പാക്കിംഗ് ആയിരിന്നു...സുഹൃത്തുക്കള്,കസിന്സ്, അങ്ങനെ ഒരു ബഹളം...എല്ലാവരുടെ മുഘതും സന്തോഷം...ചിലര് ഭാവിക്കുന്നു....അഭിനയിക്കുന്നു....ബന്ധുക്കള്...ചിലപ്പോള് ശത്രുക്കള്....ആ സിനിമാപ്പാട്ട് ഒച്ചത്തില് വയ്ക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചു...പക്ഷെ അങ്ങനെ ചെയ്താല് അമ്മ എന്നെ കൊല്ലും...അത് കാരണം കടുംകൈക്കൊന്നും പോയില്ല....വീണ്ടും റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാം....ആ കിടക്കയില് ഞാന് കമിഴ്ന്നാണ് കിടന്നിരിന്നത്....ചെറുപ്പം മുതല് ഈ പ്രായം വരെ അങ്ങനെ തന്നെ....ചെറുപ്പത്തില് ഞാന് കമിഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള് അമ്മ എന്നെ മലര്തിക്കിടത്തുമായിരിന്നു....കമിഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങിയാല് ശ്വാസം മുട്ടി മരിക്കും എന്നൊക്കെ എന്നെ പേടിപ്പിച്ചു...പക്ഷെ ഞാന് ചത്തില്ല...ഇപ്പോള് വരെ...കമിഴ്ന്നു കിടന്നിരുന്നത് കൊണ്ട് കുറെ ഗുണങ്ങള് ഉണ്ടായി...കിടക്കയില് മുള്ളുക എന്നുള്ള നിരുപദ്രവകരമായ പ്രവര്ത്തി ഞാന് ഉണരുന്നത് വരെ ആര്ക്കും കണ്ടു പിടിക്കാന് കഴിയില്ല....ഏകദേശം ഒരു നല്ല മാന്യമായ പ്രായം വരെ ഞാന് ഈ കലാപരിപാടി ആസ്വദിച്ചിരിന്നു..പ്രായം പറയുന്നില്ല...എന്റെ സ്ത്രീ സുഹൃത്തുകള് ചിലപ്പോള് ഈ പോസ്റ്റ് വായിച്ചാല്.... എന്റെ ഇളയ സഹോദരന്....അതായത് എന്റെ അനിയന്...കുറച്ചു ബഹുമാനം കൊടുത്തതാ...അവനും ഇത് വായിക്കും...ഞങ്ങളുടെ പൊടിയന്...എന്റെ നല്ല സുഹൃത്ത്....കുറച്ചുകാലം എന്റെ മൂത്രത്തിന്റെ പാപഭാരത്തിന്റെ മുള്ക്കിരീടം അവന്റെ തലയില് ഞാന് ചാര്ത്തിക്കൊടുതിരിന്നു...അദ്ദേഹത്തിന് പേടിയുടെ അസുഘമുണ്ടായിരുന്നതിനാല് രാത്രി ആയാല് എന്റെ മുറിയില് ആണ് പുള്ളിയുടെ കിടപ്പ്...അതെനിക്കൊരു വരമായി...ടെന്ഷന് ഇല്ലാതെ ഉറങ്ങാം...കാരണം മൂത്ര പാപം അവന്റെ തലയില് കെട്ടി വയ്ക്കാം....കുറച്ചു നാള് അവന്റെ കെയറോഫില് ഞാന് മുള്ളി...രാവിലെ കിടക്ക നനഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നോക്കി മൌനിയായി ഇരിക്കുന്ന അവനെ ഞാന് കണക്കിന് കളിയാക്കും...അങ്ങനെ ഒഴിക്കാത്ത മൂത്രത്തിന്റെ നാണക്കേടുമായി അവന് എല്ലാ ദിവസവും തല താഴ്ത്തി മുറിയില് നിന്നുമിരങ്ങിപ്പോകും...നാണക്കേട് കാരണം അവന് ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..... കുറച്ചുകൂടി തിരിച്ചറിവ് വന്നപ്പോള് അനിയന് അവന്റെ റൂമില് ചേക്കേറി...അതോടെ എന്റെ കാര്യം കഷ്ടമായി...പക്ഷെ അതുകഴിഞ്ഞ്പ്പോലെക്കും എന്റെ ആ ചെറിയ സ്വഭാവ ദൂഷ്യം മാറിയിരിന്നു...എന്നാലും എന്റെ മുറി...ഇന്നെനിക്കു നഷ്ടമാകും...ഇനി എപ്പോള് ആണെനിക്കൊന്നിവിടെ കിടക്കാന് പറ്റുക അറിയില്ല...എന്റെ മുറിയില് ഞാനിഷ്ട്ടപ്പെട്ടത് കിടക്കയെ മാത്രമല്ല...എന്റെ പുസ്തകങ്ങളെ...പാഠപുസ്തകങ്ങള് അല്ല...ചെറുപ്പം മുതല് ഞാന് വായിച്ചിരുന്ന ബാലരമ മുതല് വരുന്നതിനു മുന്പ് വായിച്ചു തീര്ത്ത അമ്മ എന്ന പുസ്തകം വരെ...പിന്നെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചുമര് ചിത്രങ്ങള്....എല്ലാം നഷ്ടങ്ങള്....അമ്മ വന്നു വിളിച്ചപ്പോലാണ് ഞാന് ചിന്തയില് നിന്നുണര്ന്നത്..."എണീക്ക് പപ്പാ(എന്റെ നാട്ടിലെ.. എന്റെ നാമധേയം) മണി എട്ടായി..കുളിച്ചിട്ടു വാ വല്ലതും കഴിക്കാം"എന്തായിരിക്കും കഴിക്കാന് എന്ന് ഞാന് ചോദിച്ചില്ല...എനിക്കറിയാം....അമ്മ അന്ന് എനിക്കേറ്റം പ്രിയപ്പെട്ട ഭക്ഷണമേ ഉണ്ടാക്കൂ....നല്ല അരിപ്പുട്ടും പയറും പിന്നെ പപ്പടവും...എനിക്ക് മാത്രം ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവം...അച്ഛനും അനിയനും അത് ഇഷ്ടമല്ല....
ഉച്ചക്ക് ഒരുമണി... ബന്ധുക്കള്ക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും ഊണ് വീട്ടില് നിന്നായിരിന്നു....എല്ലാര്ക്കും ഒത്തു കൂടാന് സന്തോഷം പങ്കു വയ്ക്കാന്...എന്നെ നാട്ടില് നിന്നോടിക്കുന്നതിന്റെ....എല്ലാവര്ക്കും സന്തോഷം...പൊട്ടിച്ചിരികള്...പെണ്ണുങ്ങള് കൂടുന്നിടത്ത് വിഷയ ദാരിദ്ര്യം ഉണ്ടോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയ്....എല്ലാ സ്ത്രീ ജനങ്ങള്ക്കും ഒറ്റ വിഷയം...എന്റെ കല്യാണം.....ഇന്ന് ഞാന് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സ്ത്രീ സംസാരമില്ല...പകരം കല്യാണം...അമ്മായിമാര് മത്സരിക്കുന്നു കൂടുതല് ഉച്ചത്തില് അത് പറയാന്...അമ്മ മാത്രം മിണ്ടാതെ കറി വയ്പ്പില് മുഴുകിയത് പോലെ ഭാവിക്കുന്നു...എന്റെ കാര്യത്തില് എല്ലാവര്ക്കും കുറച്ചു അന്കലാപ്പ് കൂടുതലാണ്...കാരണം ആ വലിയ കുടുംബത്തിലെ തലതെറിച്ച ആണ് തരിയാണ് ഞാന്...കസിന് ചേട്ടന്മാരൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പത്തി മടക്കി...വേറെയുമുണ്ട് കാരണങ്ങള് ആദ്യമായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനില് ഒരു രാത്രി കഴിഞ്ഞ ആദ്യത്തെ വ്യക്തിയും എന്റെ കുടുംബത്തില് ഞാന് തന്നെ...കാരണം ഞാന് അടുത്ത പോസ്റ്റില് എഴുതാം...കടന്നു ചിന്തിക്കണ്ട....പെണ്ണ് കേസ് അല്ല...അങ്ങനെ വിഭവ സമൃദ്ധമായ ഊണും കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും പല ഇടങ്ങളിരിന്നു ചര്ച്ചകള്...കൂട്ടത്തില് അറിവുണ്ടെന്ന് ഭാവിക്കുന്ന കൊച്ചച്ചന് ഓസ്ട്രലിയിലെ സാമ്പത്തിക സാംസ്കാരിക സാമൂഹിക തലങ്ങലെക്കുറിച്ചു വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്നു...അച്ഛനും ആ ബൌധിക വിസ്ഫോടനങ്ങള് നടക്കുന്ന സദസ്സില് ഉണ്ടായിരിന്നു...ചര്ച്ചകള് പൊടിപൊടിക്കുമ്പോള് ഞാന് എന്റെ മുറിയില്...മനസ്സ് വിങ്ങുന്നു...ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകള് മാത്രം....ഞാനെന്റെ നാട് വിടും...ഞാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന പൂഴി മണ്ണുള്ള എന്റെ കൊച്ചു ഗ്രാമം...എന്റെ മനസ്സും ഓര്മ്മകളും കേട്ടുപിണര്ന്നു കിടക്കുന്ന എന്റെ ഗ്രാമം...ഓര്മ്മ വച്ചപ്പോള് മുതല് എന്നോടൊത്തു കളിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരുള്ള ഗ്രാമം...ഞാന് ദിവസവും വൈകിട്ട് പോകാറുള്ള എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണന്റെ ക്ഷേത്രമുള്ള നാട്...നാട്ടിലുള്ളപ്പോള് ദീപാരാധന കാണുന്നത് മുടക്കിയിട്ടില്ല...കൃഷ്ണനേം കാണാം ഗോപികമാരേം കാണാം...അങ്ങനെ കണ്ട ഒരു പെണ്കുട്ടി....നമുക്കവളെ ഗായത്രി എന്ന് വിളിക്കാം...ചിരിക്കാനറിയാത്ത പെണ്കുട്ടി....എപ്പോളും ഒരു ശോക ഭാവം അവള്ക്കുണ്ടായിരിന്നു....ഇരു നിറമുള്ള അവളുടെ കണ്ണുകള് ആയിരിന്നു ഏറ്റവും മനോഹരം....ആ കണ്ണുകള് കൂമ്പി അവള് കണ്ണനോട് സ്വകാര്യം പറയുന്നത് ഞാന് നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്....ആ കാഴ്ചയും എനിക്ക് നഷ്ടമാകും...താഴെ ചര്ച്ചകള് രാഷ്ട്രീയവല്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നു....എന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും അമ്മാവന്മാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഒച്ചപ്പാടുകളില് അലിഞ്ഞു...
സമയം നാല് മണി...
ഇനി ഒരു മണിക്കൂര്....അഞ്ചു മണിക്ക് വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങണം...രണ്ടു മണിക്കൂര് വേണം നെടുമ്പാശ്ശേരിയില് എത്താന്...എന്റെ ഹൃദയം ഭാരം താങ്ങാന് വയ്യാതെ വിറക്കുന്നു....ലഗ്ഗെജുകള് എല്ലാം ശരിയാക്കി.... എല്ലാവരും തിരക്കിലാണ്...ഫോണ് കാളുകള്, അയല്ക്കാര്..എല്ലാവരും നന്മകള് നേരുന്നു...എല്ലാവരും സന്തോഷിക്കുന്നു....ഞാന് മാത്രം ഭൂമി പിളര്ന്നു താഴേക്കു പോകുന്നു...അച്ഛനും അമ്മയും...അവരുടെ മുഘത് കപടമായ സന്തോഷം...അവരുടെ ഉള്ളു പിടയുന്നതെനിക്കറിയാം...ഞങ്ങള് പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലാ...പോകാന് ഒരുങ്ങി ഞാന് നിന്നു...അമ്മൂമ്മയുടെ കാല് തൊട്ടു വന്ദിച്ചപ്പോള് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അടക്കി നിര്ത്താന് പറ്റാഞ്ഞ ഒരിറ്റു കണ്ണീര് തുള്ളി എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആ കാല്പ്പാദങ്ങളില് വീണു...അമ്മൂമ്മ അറിഞ്ഞു കാണുമോ??അറിയണമേ എന്നാഗ്രഹിച്ചു....
നെടുമ്പാശ്ശേരി എയര്പോര്ട്ട്..സമയം എട്ടു മണി..
ചെക്കിന് ചെയ്യാന് സമയമായി...അച്ഛന്,അമ്മ,അനിയന്,അമ്മാവന്...ഇവരോടെല്ലാം എങ്ങനെ യാത്ര പറയുമെന്നെനിക്കറിയില്ല....അച്ഛന് എന്നോടിന്നു കൂടുതലൊന്നും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല...ഞാനെങ്ങനെ അച്ഛനോട് യാത്രപറയും...ഞാന് ജീവിതത്തില് ഏറ്റവും കൂടുതല് സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തി...ബഹുമാനിക്കുന്ന വ്യക്തി...നിമിഷങ്ങള്ക്ക് ഒച്ചിന്റെ വേഗത...ആ ജനക്കൂട്ടത്തില് നിന്നു എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിയാലോ എന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചു....ഓടിപ്പോയ് എന്റെ മുറിയില് കേറാന്..എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് മയങ്ങി വീഴാന് എന്റെ ഹൃദയം തുടിക്കുകയായിരിന്നു....പക്ഷെ പറ്റില്ല...കുറെയേറെ ആളുകളുടെ പ്രതീക്ഷകളും പേറിയാണ് ഞാന് പറക്കാന് പോകുന്നത്...എന്റെ ചെറിയ ഇഷ്ടങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി അതൊന്നും തകര്ക്കാന് പാടില്ല...യാത്രക്കാര് ഓരോരുത്തരായി അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാന് തുടങ്ങി...വിട പറയലുകള്...നെടുവീര്പ്പുകള്....പ്രതീക്ഷയുടെ വലിയ ഭാണ്ടാങ്ങളുമായി കുറേപ്പേര്...എന്റെ സമയമായി...ഞാന് അമ്മയോട് ചേര്ന്ന് നിന്നു....ആദ്യമായി സ്കൂളില്പ്പോകാന് മടിക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ...പക്ഷെ പറ്റില്ല...മാതാപിതാക്കളുടെ ചിറകിന്നടിയില് നിന്നും നീലാകാശതിലേക്ക് പറന്നുയരാന് സമയമായി...ഇത്രയും നാള് സ്വരുക്കൂട്ടിയ എന്റെ ചിറകിന്റെ ശക്തിയില് ഞാന് വിശ്വസിക്കെണ്ടാതുണ്ട്....എന്റെ മുന്പില് ആരുമില്ല....ഇനി ഞാന് ആണ് അകത്തേക്ക് പോകാനുള്ളത്...ഞാന് പോയെതീരു...എന്റെ പുറകില് ഇനിയും ആളുകളുണ്ട്...എന്റെ കവിളില്ക്കൂടി ഒഴുകിയ കണ്ണീര് തുടച്ചത് അച്ഛനാണ്....എന്നെ ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു ആലിംഗനം ചെയ്തപ്പോള് അച്ഛന്റെ കൈകളില് ഞാന് ഒരു ശിശുവായത് പോലെ തോന്നി...ആ നെഞ്ചിലെ ചൂട് എന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു...അച്ഛന്റെ കൈയും ഹൃദയവും വിറച്ചുവോ..??ആ കണ്ണില് നിന്നൊരു തുള്ളി അടര്ന്നു വീണുവോ??അറിയില്ല....അമ്മ നല്കിയത് നെറുകയില് ഒരു ചുംബനമാണ്...മുലപ്പാലിന്റെ മാധുര്യമുള്ള ചുടു ചുംബനം....അമ്മ കരയുകയായിരിന്നു....ഞാനത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു....കാണാന് വയ്യ....ഞാനും കരഞ്ഞു പോകും....എയര്പോര്ട്ടില് ആകെ നാണം കെടും...അവസാനം പൊടിയന്...അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോള് അവനെന്റെ ചെവിയില് പറഞ്ഞു...വിഷമിക്കണ്ട...അച്ഛനേം അമ്മേം ഞാന് നോക്കിക്കോളാം...ഒരു പതിനെഴുകാരന്റെ പക്വതയില് ഞാന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു....
ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി ഫ്ലൈറ്റില്... നെടുമ്പാശേരിയില് നിന്നും പറന്നുയരാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ഞാന് ഓര്ത്തു...എന്റെ കിടക്കയെ,പുതപ്പിനെ, തലയിനയെ...എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പൂഴി മണ്ണിനെ,കളിക്കൂട്ടുകാരെ,നീന്താന് പഠിച്ച അമ്പലകുളം,ഞാന് പ്രാര്ത്ഥിച്ച എന്റെ അമ്പലനടയെ,അമ്പലനടയിലെ മുക്കൂറ്റി പൂക്കളെ,കാവിലെ ഉത്സവത്തെ,മനോഹരമായ കണ്ണില് വിഷാദത്തിന്റെ കല്മഷം പുരട്ടിയ ഗായത്രിയെ,എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മനോഹരമാക്കിയ മുത്തശി പറഞ്ഞു തന്ന കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ,അമ്മയും അച്ഛനും പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹാക്ഷരങ്ങളെ,തീര്ക്കാന് ബാക്കിവച്ച കവിതകളെ,പറയാന് മറന്നുപോയ പ്രണയത്തെ, എന്റെ നെടുവീര്പ്പുകളെ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുക്കമാരെ,എന്ക്കെട്ടവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ പുസ്തകങ്ങളെ, മരിച്ചു പോയ അപ്പൂപ്പനെയും,എന്റെ നന്മ്മക്കായി പ്രാര്ത്ഥിച്ച എല്ലാവരെയും,എന്റെ പോടിയനെയും, എനിക്ക് പിന്നില് ബാകി നില്ക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയും...ഫ്ലൈറ്റ് ഉയര്ന്നു പൊങ്ങി....എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെല്ലാം...താഴെ ഭൂമിയില്....ആരും കാണാതെ ഒരിറ്റു കണ്ണീര് ചേര്ത്ത് ആ ഇഷ്ടങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി ഞാന് ഉയരുന്നു....എന്റെ കൂടെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പ്രാര്ത്ഥന മാത്രം..........(അരുണ്)
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteതാല്ക്കാലികമായിട്ടാണെങ്കിലും, നന്മയിലേയ്ക്കുള്ള മാറ്റമാണെങ്കിലും വേര്പാട് എന്നും ദു:ഖകരമാണ്.
ReplyDeleteഇവിടെ ഈ പോസ്റ്റില് അത് വളരെ ഹൃദയസ്പര്ശിയായി വിവരിയ്ക്കാന് കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. കൂടുതല് വിശേഷങ്ങളുമായി ഇനിയും എഴുതുക, ആശംസകള്!
nee enne karayippichu..........i too feel d same,...idakku orkkumbol oru dheergha nishwasam.....ithu polulla kadhakal iniyum ezhuthi senti adippikkalle.........i cant suffer any mor........nadum veedum!!!!......really feeling nostalgic...
ReplyDeletegood one dear......... but try to avoid repetition of same words.......if u can....
ReplyDeletecongrats.... keep writing...
aksharangalillude lokathodu samsarikkan kazhiyumbol...manasinte vingaline,eshtangale,sangalppangale orikkallum kazhiyilla ennu nee karuthunna enthineyum nintethu mathramaya ninte lokathu ne swanthamakkukayanu....mugathodu mugam kannunnathu pole..mizhikalilude ozhukkunna snehathinte neerchalline thricharinjathu pole..ne ninne thanne thrichriyumbol ninte lokathu nee chillappol ekanayi poyekkam..pakshe appozhannu manushyane manushyanakkunna vikkarangalkku chirakkukal mullakku...njanum kathrikkunnu vattatha mizhinnerumayi manjadi kunnukallulla,namajapathil muzhukiya almarathanallulla,edakkayude nathathil unarnnu varunna ente gramathillekku thrichuchellan...ollippichu vachirrunna snehathekurichu mukkuttiyodum,mullayodum villichu parayan..pinagipirinja kalikottukarodu kuttukudan...allam allam anikkormavarunnu...alla annil marikkathe urangunna allathineyum purathekku kuthiollippikkan kazhinju ninte kurippinu...sathyam njan ennilekku thirinju nadannu pokunnu...thank you...
ReplyDeleteകാണാതെ ഒരിറ്റു കണ്ണീര് ചേര്ത്ത്... Touching post.
ReplyDeleteinnanu njan ithu vayichathu veruthe kannurutti nokki mandan chiri chrichirunna nee itra valya sambavam anennu enikkipozhanu manasilayathu nee flightl kayariyappol jnanum karanju jan 13 nu nadanna karyam ipo orpichu karayanum matram nammal thammil atra valya relation onnum illa njan adyam paranjathu thanne sambhavam nee valya oru sambhavama motteeeeeeee miss uuuuuuu
ReplyDelete